روانِ واژگان

مبادا زبان بگردانیم به چیزی که نباید و ذهن بگذرانیم به خواسته‌ای که نشاید. از ما دور کن هرآنچه را که شایسته و بایستۀ ما نیست و هر آن چیزی را که بر خلاف خواسته و رضای توست و نسبتی با صداقت و خیرخواهیِ درونمان ندارد.

از تو خواسته‌ایم ما را به اجابتِ مناجات‌هایمان نُصرت بخشی و توفیق دهی؛ مبادا به مستجاب بودنمان، خواسته‌ای که نباید به ناگاه از ما بگذرد و پنداریم آن را و از قضا محقق شود! تو ما را از بدی‌ها و شرِ خواسته‌ها و آرزوها و دعاهای نا‌به‌جایمان- از خودمان- حفظ کن که دستان تو بر هستی ما و هر امکان و ممکنی استیلا دارد.

تو بر هر لحظه از سرگذشتمان آگاهی و بر سُویدای جانمان نیز بینا؛ نگاه دار ذهن و زبان و نگاهمان را در همان محدوده و مسیر که جان و درون و اعماق احساسمان به صداقت و نورْ بدان است.

ما را به آنچه رضای تو و خیرِ ما در آن است توفیق ده و از جز آن، نجات باش که ما را جز خودت به هر گفته و ناگفته‌ای پناه و امانی نیست.

خدایا، اجازه مده کلمات را به ناخوشایند بگردانیم و فکرمان را به ناپسند. واژگان و روان ما را به روشناییِ خودت هدایت کن و از این رستگاری بازمگردان.