بی‌تو

بار دیگری بیا

قاب عکس خود ببر

یا که عکس دیگری ز خود بیار

جنایت

بی‌ریاترین سروده‌های من

پیشِ چشم‌های تو نشسته بود

دست‌ها به دست یا که روی دست

من برای تو چه کرده‌ام

غریب‌کودکِ نشسته روی خاکِ مسجدِ خدا

قبلۀ نخست حضرت نبی (ص)

من برای ردِ پای خشکِ اشک‌های تو

روی گونه‌ات

من برای دردهای شرحه‌شرحه

زجه‌ات

چه کرده‌ام؟!

مقبره

با من وداع کن

یادم را به نسیان ربایش موج از ساحل ببخش

مرا

برای بودنم

برای یک ابد نبودنم

ببخش

اسلام

فردا می‌میرد/

گذشته ذبح می‌شود/

و اکنون در اعماق اقیانوسی از خون/

به برزخی ابدی می‌نشیند.

یادداشت

تنها، قدم برداشتم تا همرَهی بینم/ جز قاب تنهایی نشد بر سینه-دیوارم

یادآوری

نمی­داند که ایران-مرد را نامِ نخست: آرش

و هر روز است و هر ساله است

سوگندِ سیاوش بودنش

با شعلۀ آتش

وقتی تو اینگونه

چه شد الهام‌ها الهام‌ها الهام‌ها الهام پشتِ ژاله‌ها ژاله

چه شد معنای همواره

به قربانگاهِ جوهر

خویش را بر تیزی کاغذ

کشیدن

خون شدن فواره‌ فواره

نوشدارو

شما چطور میان بازی­‌هاتان

چطور میان نقاشی‌­های رنگی

نشانی خدا را یافتید؟

نوشاخون

به حکمِ تاج

سیاه‌ رگِ یکدیگر را به نیش می‌کشید

پرده‌های زیست را ذبح می‌کنید

و بعد از در دست گرفتنِ سرهای جداکرده از تن، پوزخند می‌زنید

میدان فلسطین

من برادرِ تواَم

و تو یوسف‌تر از یوسف

بی‌برادرتر از او

بی‌هیچ یعقوب که بر حَصر و سیلی خوردنت چشم سفید کند

یعقوبِ تو پیش از این مُرده

تو یوسف کدام کنعانی

که جهان، پیراهن خونی‌ات به دندان گرگ

و خندۀ برادران به شهادتت را

هنوز باور نمی‌کند؟

مهر و موم

ما آینه بودیم، نبودیم، به جز او/ گفتند که آیینه شکستیم! بماند