امیدِ پیوسته

می‌گویند در ماهِ منتخب تو درهای رحمت باز می‌شود و این ماه چنان است که ماه‌های دیگر نه. این درست اما چگونه بپذیریم که تو به آنچنان پروردگاری‌ات، وقتی درهای رحمتت را می‌گشایی آن‌ها را ببندی؟! چطور باور کنیم که لطف خود را از کسانی که مشمولشان کرده‌ای بازمی‌داری و چطور می‌شود کسانی را که به عنایت و مهر خود دیده‌ای و نظر کرده‌ای، روی برگردانی، آن هم وقتی بندگانت کسی را جز تو ندارند؟!

خدایا، نه فقط به آن ماهِ منتخب، که درهای مِهر خود را به تمام ماه‌های سال بر ما باز بگذار و راه رسیدن به خودت را بر ما هموار بخواه و شیاطینِ انس و جن را به تمامِ سال و تمامِ سال‌ها از آسیب و وسوسه و مانع‌تراشیِ ما در بَند نگاه دار و تنفسمان را زیر سایۀ خداوندگاری‌ات عبادت بشمار و خوابمان را به رضایتِ خویش ممزوج کن و قرائتمان را به برکتِ دستانت چندبرابر کن و ثمرِ ذکر و وِردمان را چنان میراثی کن که نسل‌ها بعد از ما را مشمول بهره‌مندی و نسل‌ها قبل از ما را مشمول رحمتت کند.

خدایا، ما به تو امید بسته‌ایم و به بهانه‌هایی که برای وصال ما به ریسمان ازلی-ابدی‌ات تدارک دیده‌ای. ما را از امید و گمانِ نیکی که به ستارالعیوب و ارحم الراحمین بودنت در قلبمان ریشه دوانده ناامید مکن و نعمتمان به این بهانه‌ها و میانبرهای رشد و تعالی را مختوم مخواه.

ما را چنان کن که گویی نه در جهانی خارج از جهان منتخبِ تو، جغرافیا و سال و ماه و زمانِ منتخبِ تو، دین و رسم و ادب و آیین و سنتِ منتخبِ تو، راه و خواست و بودن و رفتنِ منتخبِ تو زندگی می‌کنیم. ما را به خودت همواره کن و به برگزیدگانت به هرچه در هستی وارد ساختی پیوسته دار و محروممان نخواه از هرچه به آسان‌گیری و گذشت، بر برگزیده‌ترین بندگانت خواسته‌ای.

خدایا، ما نه فقط به یک روز و یک ماه، که در وجود و بودن و آمدن و رفتنمان میهمان توییم و خوب می‌دانیم که هیچ‌کس مثل تو، رسم مهمان‌نوازی و مهمان‌داری نمی‌داند.