آبروی کعبه

دور کن از ما تمسخرکردن‌ها را، خصوصا به سُخره گرفتنِ هم‌کیشان و هم‌میهنان و هم‌رزمانمان را. تو ناپسند شمرده‌ای چنین کاری را و در دل و زبان و گوش و چشم ما نیز، آن را ناپسند و ناروا دار و بر قومِ ما روایش مدار. مگذار کارها و کنش‌ها و واکنش‌ها و حضور و غیاب و عیان و نهانِ مرز و میدانِ خود را به واژه‌ای و سطری و تصویری مسخره کرده و پیش چشم دیگران سبک شماریم. ما را چنان قوم و ملتی بخواه که خود را عزیز بداند، برای عزیز بودنش ارزش قائل باشد، برای عزیزتر شدنش از تکاپو نایستد، عزت و احترام مردم و میدانِ خود را کوچک نکند و این عزت و بزرگی را جز در تو و راه تو نجوید، که عزیز، تنها تویی و عزت، همهْ به تو دستان توست.

در مقابلْ اما چُنان کن چرخش امور را که در جبهۀ دشمنان، دقیقا برعکس این خواسته و خواهش محقق گردد. چنان پیوند میان دشمنان را از هم بگسل و دل‌هایشان را از هم مکدر و ذهنهایشان را نسبت به هم بدبین ساز که جز تمسخر و تحقیر خودشان و خودی‌هایشان، چیزی از ذهن و زبان و نگاه و گوش و دلشان نگذرد و تصورِ جز این هم برایشان ناشدنی باشد. به این تمسخرهای درونی، چنان هیمنه و اراده و اعتماد‌به‌نفسشان را در هم بشکن، که توانمندیشان به هرچیز و هرچه، آنقدر تحلیل رود که در خور تمسخر هم حتی نباشد و آنقدر خُرد شوند که حتی به چشم خودشان هم چیزی باقی نمانده باشد که بخواهند آن را به سُخره بگیرند یا نه.

خدایا، دشمنانِ بندگانت را چنان کن که تاریخ، حضور و ظهور و انقراضشان را جز اتفاق ناپسند و ناخوشایندی بیش نشمارد و جز درسِ عبرت به حذر از تحقیر و بی‌آبرویی، چیزی را یادآورِ ناظران و پی‌جویانِ زمانه و زمان نشود.

دل‌های ما را به مهرِ یکدیگر استحکام بخش و ما را به حراست از عزت و آبروی برادران و خواهرانمان توفیق ده و یاری‌رسانِ ما باش در نگهداشتِ حُرمت هم‌وطنان شریفمان، که نام تو را بر زبان برده، پرچم تو را در دست گرفته و قبلۀ تو را سجده می‌برند.